جامعه ی بیمار!

♨️جامعه ی بیمار❗️

جامعه ای سعادتمند است که قانون مترقی و مجریان صالح ومتعهد ومتخصص وکارگشا داشته باشد.لکن درواقعیت اینگونه مشاهده نمی شود.وقتی پایبند به اصول اخلاقی وانسانی خود نیستیم وبه ارزشهای یکدیگر احترام نمی گذاریم واز کنار دردهاومشکلات رد می شویم، طبیعت خارج ازما دچار بحران ونابسامانی می شود.نظام طبیعی ماهم بهم میریزد.بی گمان این خروجی بازتاب های منفی نامهربانانه ی ماانسانها نسبت به یکدیگر است.
به نظر میرسد درمیان فوران های دوره ای که درسالهای اخیر رخ داده است.تجربه نگرانی وتحقیر وحسرت ناداشته ها وتحمیل هویت، به هدر رفتن زندگی تبدیل به یک سوژه شده است.این عبارات بهتراست توسط سیاستمداران وسیاست سازان کشور شنیده شود.عباراتی که انکار ومخفی کردنش به بازگشتی غیرقابل پیش بینی منجر خواهد شد.بی تفاوتی درمشارکت حل مسائل بسیار بیشتر شدن یافته است.ولی متاسفانه صاحبان تریبون همچنان بر طبل انکار می کوبند!؟
اما لازم است،فرایند شفا بخش را ابتدا کنند تا پیامدهای بحرانی تر بروز نکند.راه درمان عبارات اشاره شده؛ اقدامات عاجل وتحولات گفتمان حاکمیتی است،تا ترمیم راطلب کند.وهیچ بخشی ازمردم رامازاد نپندارد.تجارب تاریخی وانسان شناختی نشان میدهد جامعه ای که قابلیت تطبیق با شرایط اجتماعی را نداشته باشد بیمارخواهدشد.بنابراین تا این بیماری گسترش بیشتری نیافته از میانجی های مصلح برای بازنگری معیارهای سعادت اقدام واهتمام جدی انتظار میرود.امیداست رسم وفاداری و همدلی ومهربانی دوباره برزندگانی ملت حاکم شود.

باتقدیم احترام
کنشگر اجتماعی وسیاسی
محمدباقر قربان نیا